De zee

De zee

Ik begraaf mijn voeten in het zand,
terwijl ik uitkijk over het eindeloze water.
Zachtjes pak jij mijn hand,
de zorgen zijn voor later.
Toch maakt de zee dat ik me klein voel,
nietig en verschrikkelijk onbelangrijk,
Je begrijpt niet wat ik bedoel,
voor jou ben ik altijd zo omvangrijk.

Hoe ze heen en weer blijft gaan,
ik kan het maar niet begrijpen,
hoe eb en vloed blijft bestaan,
hoe ze niet is te grijpen.
Al dat leven in haar blauw,
en tegelijk al zoveel gestorven,
Zacht en teder kust ze jou,
Ze heeft ons beiden verworven.

• lucia
•